Complete!

I have read a book for every prompt in the Back to the Classics Challenge! Hurray!

I finished The Master by T.H. White, which literally has for a subtitle “an adventure story”. Holy period accurate racism and sexism batman! I mean, I cringed here and there. A lot. I don’t think that particular book deserves a revival. Solid 2 star read, with aforementioned content note.

With my bookclub we read The Master and Margarita, which makes it the third time I read it. It remains a very very weird book, and I’ll be glad to discuss it in a more structured way. I read the recent Dutch translation.

So – stats time.

Top-3 filled prompts
A 20th century classic: 10/12 (for the sake of completion: I read a Shakespeare play and of course a nineteenth century novel)
A classic in translation: 7/12
A classic by a new-to-you author: 6/12

Top prompt filling books
First place: books that fill 4 prompts:
Season of Migration to the North
De Brief voor de Koning
Jamaica Inn

Second place: books that fill 3 prompts
One Day in the Life of Ivan Denisovich
Arsène Lupin, Gentleman inbreker
Verloren Vrouw
Het Meesterwerk
The Red Pony

Side note: if I got a quarter for every book that has ‘master’ in the title, I’d have three quarters. Which isn’t a lot, but it is strange that it happened three times.

So. I have a tentative list of suggestions for the second half of the year laid out for me. I’m going to try and fill every prompt twice. Just to see if I can.

Back to the Classics Challenge: a bit of April and then May

April was a bit of a dud for the classics challenge: I read Zola’s L’Oeuvre (The Masterpiece/Het Meesterwerk), which to be fair is a big book. I read it in translation, he is a new-to-me author, but I’m putting it down as my nineteenth century work. I also started reading Steinbeck’s The Red Pony, but I got distracted. It happens.

May: more readings

I’m happy to report that in May, I finished The Red Pony (classic with an animal in the title). I read Arsène Lupin versus Herlock Sholmes for 20th century Classic – also in translation. The title is not a typo, by the way, the author couldn’t get the rights to the Bakerstreet Detective. For a new-to-me title from a favourite author, I read Jamaica Inn by DuMaurier. She did not disappoint.

Looking forward to June

My bookclub will be discussing The Master and Margarita in June, which I’m counting towards Satire. Which means I just need a travel/adventure classic in order to be set to read a second entry for every prompt in the second half of the year.

Back to the Classics Challenge: March

I thought March was going to be a low-yield month for the Back to the Classics Challenge, but a novella and a beloved childhood favourite pulled a decent score over the line. I read my first female author – Willa Cather – and my second – Tonke Dragt. With that I’m again on two entries per month which is a decent score.

A Losty Lady/Een Verloren Vrouw

I listened to An Enchanted Bluff during the October 2020 readathon and I didn’t like it much? But it really stuck with me somehow. I feel I will have a similar thing with A Lost Lady, which I read in translation. I don’t know what to make of it: it’s evocative, atmospheric. But then it feels like it romanticises a past I’m not sure is deserving of romanticisation? She is amazing at evoking the sense of lost childhood, so if you’re looking for a slightly melancholy read, she might be for you.

I intend to count it towards “classic by a female author”.

A Letter to the King/De Brief voor de Koning

A Letter To The King by Tonke Dragt was one of my favourite reads as a child. I haven’t read it since leaving primary school, and I’ve avoided watching the movie because I feared it wouldn’t match up with the experience of reading it. Reading it a good 25 years later, it is still every bit as enchanting as I remembered it.

Counts towards “children’s classic”.

Preview: April

I put a 19th century Zola novel on hold from the library. If I enjoy that enough to finish it, I have five more prompts to fill at least once. April will also bring Dewey’s 24 hour Readathon (yay!) which is a good moment to fill the harder prompts by trying out something new.

Back to the Classics Challenge: February

It has been a good month for the Back to the Classics Challenge: I read three entries.

Planned: a play
To be honest, I was not looking forward to this one. I have attempted to read plays years ago and found it… not great. Since, I have participated in table reads so I have a slightly better grasp of how to interact with the texts. For the Classics Challenge, I read Coriolanus. It’s one of the Roman Tragedies livestream, so it counts double. I have seen it performed a few times and love the piece to bits. Finally reading the text was a joy.

Unplanned 20th century classic: Arsène Lupin
After watching the Netflix show, I ordered the first book. Such a delight. An absolutely frivolous delight. No serious commentary, the way the show has by making Arsène a black man. Just a smart observant thief among oblivious rich folks. Meets the “20th century classic” requirement.

Unplanned book by a BIPOC author: A Season of Migration to the North
Loved this book a lot and I’m not sure I understand more than half of it. It invites re-reading and I will absolutely do that some time later. For the prompt BIPOC author.

Next up: children’s classic?
I’m considering revisiting my childhood favourite Een Brief voor de Koning (translated into English as “A Letter for the King”, and adapted by Netflix). That would be (for shame) my first entry by a female author.

Classics Challenge: a new to me author

One down, eleven to go. I finished my first entry for the Back to the Classics Challenge. It will likely be counted towards “classic by a new-to-you author”.

One Day in the Life of Ivan Denishov by Alexandr Solzhenitzyn is exactly that: one day in the life of gulag inmate Ivan Denishov.

I was raised in part by someone who was an anti-communist in the 1960 when many of his friends were. His clearly read copy of The Gulag Archipelago on the bookshelf is almost certainly also a marker of that identity.

My generation came of age after the fall of the iron curtain, so in a weird sense this book feels less urgent. It is testament to the writing quality that it holds up so well. The picture of the world Denishov inhabits, or rather is limited to, is crisp. His fate hurts. His choices are limited. His casual, limited optimism (“this was a good day, all in all”) makes it so that the book does not become unbearable. The indictment of the regime that inprisoned him, for something he could not really prevent, stands as a testament to the horrors of the communist dictatorship.

I’ve never felt more bougey – at least this year – then reading this book on a January afternoon, with central heating on after a decent lunch. And it is good to feel appreciation for the creature comforts that are still available to us these days.

Fantastically interesting book. No idea who to recommend it to.

Internationale Herdenkingsdag van de Holocaust

Nie wieder Auschwitz, is de slogan. Maar hoe doen we dat? Onder anderen door te herkennen hoe antisemitisme ons politieke denken binnendringt.

Natuurlijk zijn we gespitst als progressievelingen op het frame “ze-van-daarbuiten komen onze cultuur kapot maken”. Terecht. Wie “ze-van-daarbuiten” zijn wisselt: het kunnen atheisten zijn, katholieken, of moslims. Soms worden er zelfs de progressieven zelf mee bedoeld. En heel vaak ook Joden.

Maar aan de linkerkant van het politieke spectrum zijn we ook gevoelig voor antisemitisme, maar vanuit een ander frame. Linkse analyse gaat vaak uit van de notie dat geld een vorm van macht is. Terwijl ik het uitschrijf realiseer ik me dat het voor bij een bijna vanzelfsprekende beschrijving van de realiteit is. Maar wie heeft geld?

En daar komen de schimmige antisemitische complotten al heel gauw weer om de hoek kijken.

Al even cliché als “geld is macht” is het advies kritisch te kijken naar wat je leest, hoort, en deelt. Maar het is ook waar. Want antisemitisme hoort niet thuis in onze wereld. En dus moeten we uitkijken met wat we herhalen, welke associaties onze woorden oproepen, welke beelden. Want door zorgvuldig te zijn met onze woorden, bouwen we aan een zorgvuldig begrip van de wereld.

Leesjaar 2020

Ik heb niet zo’n best leesjaar gehad. Mijn huidige baan heeft veel kortere reistijd (hoera) dan de vorige maar daarmee ook minder leestijd (boe!). Ik heb ook maar weinig boeken gelezen die er echt uitsprongen. In cijfers:

• Ik las 76 boeken (nummer 77 is onderweg), tegen 89 in 2019, en 111 in 2018
• Gemiddelde lengte is 298 pagina’s, tegen 347 in 2019, en 348 in 2018
• Gemiddelde waardering is 3,7 sterren, net als in 2019, en 3,6 in 2018

Nadenken & lachen
“Elk boek dat me laat nadenken én lachen krijgt automatisch vijf sterren”, schreef ik in mijn recensie van Hench. Warm aanbevolen.

Iets nieuws
Soms lees ik iets dat ik overweldigend goed vind, dat mij in zijn nauwkeurigheid treft. Meestal juist niet omdat ik het zelf heb meegemaakt, maar omdat het me laat ervaren hoe iets is dat ik niet heb meegemaakt. Het verrast dan ook niet dat het veel auteurs zijn die op een of andere manier van mij verschillen:

• Freshwater van Aekweke Emezi
• Noem me bij jouw naam, van André Aciman (bonus: de film is ook prachtig)
• The Interpreter of Maladies, van Jhumpa Lahiri
• The Bird King, van G. Willow Wilson
• De Uren, van Michael Cunningham

Non-fictie
Non-fictie zal wel nooit mijn hoofdcategorie worden. Naar aanleiding van een prachtig interview in The Ezra Klein Show kocht ik De Macht Van Niets Doen, van Jenny Odell. Ik vond het zo goed dat ik een tweede exemplaar heb gekocht om uit te lenen.

Goed voorbeeld

Oprechte vraag: hoeveel van de volwassenen die de kranten, websites, en radiogolven (hebben we nog radiogolven? Enfin) vullen met geweeklaag over de ontlezing van de jeugd leest nog ten minste 1 roman per maand? Kwartaal? Ik vraag het omdat ik een paar axioma’s heb over opvoeding en de belangrijkste daarvan is “kinderen leren niet van wat je zegt. Kinderen leren van wat je doet.”

Dus we kunnen als volwassenen wel herhalen-herhalen-herhalen dat het belangrijk is dat kinderen lezen. Als we zelf netflix/golf/karaoke consistent voorrang geven op lezen, geloven kinderen niet dat we dat menen. Als we niet als ouders consistent leesgedrag voorleven, zal het grote moeite blijven kosten om jongeren te laten lezen.

Ik ben zelf een slecht voorbeeld. Ik heb geen kinderen, dus ik heb geen kinderen om het aan voor te doen.
Ik ben zelf een goed voorbeeld: ik las graag op de basisschool, en zoals veel goede gewoontes raakte ik het spoor een beetje bijster op leeftijd 14-17. Ik had vijf talen in mijn pakket, waarvan drie levende. Dat betekent dat ik in drie jaar tijd ten minste tachtig boeken moest lezen – veertig voor Nederlands, en twintig voor Frans en Engels. Toen ik mijn laatste mondeling erop had zitten besloot ik iets te lezen zuiver omdat ik er zin in had. Het werd De Meester Van de Zwarte Molen. Het heeft nog eens vijftien jaar gekost om weer een veel-lezer te worden.

Wat is er veranderd? Ik besloot op een gegeven moment dat als ik graag lees, ik er tijd voor moet maken. Ik had hulp, in de vorm van een gelukkig toeval op internet. Lieve Echtgenoot zou een weekend weg zijn, en ik struikelde op BookRiot over een aankondiging van Dewey’s Readathon dat zelfde weekend. Ik vulde het weekend zonder huisgenoot met snacks en een flinke stapel boeken. Ik maakte een goodreads account aan en ben gaan bijhouden hoeveel ik lees.

Als we willen dat jonge mensen lezen, dan zullen we zelf moeten lezen. Boeken of eboeken is daarbij minder belangrijk dan dat we consistent tijd maken om te lezen. Want als lezen belangrijk is voor jonge mensen – wat is het dan voor ouderen?

Neutraal oordeel

Ik heb een vooroordeel te declareren: ik heb positieve gevoelens over Winny Sorgdrager, de oude minister van Justitie. Dat is erfelijk bepaald.

“We gaan niet mensen in de jury zetten omdat ze niet wit zijn,” zegt ze.

Aanname 1: Belangrijke literaire prijzen zijn een graadmeter van wie er belangrijk is, wat telt als kunst, welke manier van vertellen nu in de mode is. Ze doen er toe.

Aanname 2: Talent min of meer normaal verdeeld is over mensen van verschillende etnische achtergrond, dan zou je verwachten dat de uitkomsten óók normaal verdeeld zijn. Dat geldt voor schoonmakers, verpleegkundigen, hoogleraren en jury’s van belangrijke literaire prijzen.

Een Goed Nederlands Woord

Er is al een goed Nederlands woord voor essay. Essay.

Maar als ik het had mogen introduceren toen het uit het Frans geleend werd, had ik het vertaald als ‘verkenning’.