Waarin ik verdriet heb

In de trein naar mijn werk las ik “Neem het niet!” van oorlogsheld, filosoof en ambassadeur Stéphane Hessel. Terwijl ik het las bekroop mij… vermoeidheid.

In de 20 jaar dat ik me druk maak over milieu en klimaat is het klimaat verslechterd. In de 20 jaar dat ik iets probeer te begrijpen van het Israelisch-Palestijns conflict is de kans op een fatsoenlijke oplossing oneindig dicht bij nul gekomen. Daar zijn bij gekomen peak oil, het wereld voedsel vraagstuk en de vraag of Lief en ik de zorg voor onze lieve (schoon)ouders en mijn (hypothetische) kinderen nog kan combineren met betaalde arbeid, en hoe de pensioenlasten tussen ouders en schoonouders moeten worden verdeeld. Om maar te zwijgen over de kwaliteit en toegankelijkheid van het onderwijs van onze hypothetische kinderen, laat staan die van de kinderen van mensen die niet wit en hoog opgeleid zijn zoals Lief en ik.

Ik wind mij heel vaak op, ik probeer het wereldwijde perspectief op onze problemen te houden, maar soms kan-ik-niet-meer. Er is zo veel mis in deze wereld, en veel van de problemen hangen volgens mij fundamenteel samen. Het heeft te maken met het feit dat we met z’n allen niet doorzien dat de economie een subsysteem is van het milieu (h/t Groene Amsterdammer van week 24 2011; briljant artikel van Mars van Grunsven over o.a. Herman Daly) en dat wij hier nu leven op de pof. Dat wil zeggen: we dumpen ons afval waar ze geen nee kunnen zeggen, en we onttrekken grondstoffen aan de aarde die we in de toekomst niet meer kunnen gebruiken. We stoten meer CO2-equivalenten uit dan onze dampkring aankan. Ik ben niet optimistisch over de toekomst. En toch ik kan het soms niet meer opbrengen om me op te winden. Want vaak voel ik me toch vooral eenzaam en machteloos.

Nee, ik hou natuurlijk niet op met vegetarisch eten, ik woon achter dubbel glas. Onderdeel van de renovatie van Casa Glauke zal ook radiatorfolie zijn, en ik heb al jaren spaarlampen. Ik forens per trein. Ik doneer aan Amnesty International, onderteken de petities van Avaaz en stem GroenLinks. Maar het voelt zo… futiel tegenover de enormiteit van de problemen, de complexiteit ervan en de onwaarschijnlijke onverschilligheid van de meeste andere mensen die ik ontmoet.

Advertenties

One response to this post.

  1. […] About « Waarin ik verdriet heb […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: