Hawking en Amazing Grace

Er komen nieuwe afleveringen van lievelingsserie Sherlock. Eind 2013. Hopelijk. Van Martin Freeman heb ik verrassend veel gezien. Dus haal ik in de tussentijd zoveel mogelijk oud werk van Gatiss, Moffat en Cumberbatch in. Vandaag: Hawking en Amazing Grace.

Hawking

Cumberbatch speelt een jonge Steven Hawking, vanaf het moment dat hij erachter komt dat hij de controle over zijn ledematen begint te verliezen door amyotrofe laterale sclerose. Hij is dan bezig met zijn promotieonderzoek, en nogal nadrukkelijk niet onder de indruk van de steady state universe theorie. Hij zoekt een andere oplossing voor het probleem van het begin van het universum. Hij ontmoet de wiskundige Roger Penrose, die wordt geintroduceerd als topoloog (een veld in de wiskunde). Met Einstein en Penrose ontwikkelt Hawking dan een bewijs voor de big bang theorie.

Ik heb het gevoel dat ik de film veel beter vind dan hij verdient. Ik wordt vreselijk gelukkig van dingen begrijpen. Het gevoel dat de puzzelstukjes op hun plek vallen, dat alles klopt, hoort bij mijn favoriete dingen in de wereld. Dus het moment dat Hawking met een geleend krijtje de oplossing op het perron tekent: mooiste cinema tv-film moment ooit. En Penrose is hier topoloog, net als vriend M, dus ook daarbij zat ik te stuiteren.

Wat me daarnaast onnadrukkelijk opviel is hoe Hawking in beeld gebracht wordt. Een belangrijk deel van zijn conflict met zijn mentor zit in Hawkings afwijzing van de steady state-hypothese. Dat wordt nog versterkt doordat wanneer Hawking in beeld is, de camera een beetje lijkt te zwiepen. Deze man leeft niet in een steady state universum, maar in een onrustige wereld. Het maakt de niet-betrouwbare, niet-vaststaande wereld heel fysiek voelbaar.

Kortom: geweldige ervaring.

Amazing Grace

Eerlijk gezegd vond ik Cumberbatch’ William Pitt het allerbeste aan Amazing Grace. En niet vanwege dit -hoewel het geen kwaad kan. Het verhaal draait om William Wilberforce, de parlementariĆ«r die heeft gestreden voor afschaffing van de slavernij, een persoonlijke vriend van premier Pitt. Wilberforce probeert eerst met rationele argumenten zijn collega’s te overtuigen voor de afschaffing te stemmen. Dat loopt stuk op economische belangen van de havensteden. Gesteund door zijn geweldige vrouw keert Wilberforce na jaren terug om de slavernij alsnog afgeschaft te krijgen.

Ik ben politicoloog, lid van een politieke partij en ambtenaar. Politieke besluitvorming, beĆÆnvloeding, strategieontwikkeling: ik vind het prachtig. De discussies in het Britse parlement, de politieke tegenstellingen, ik geniet daar echt van (zie ook hier). Daarom is Pitt mij ook zo dierbaar: hij een succesvol strateeg. Hij doet zijn best om de voorstellen van Wilberforce te ondersteunen, maar met nogal gevarieerd resultaat. Het wat horkerige idealisme van Wilberforce… het irriteert me niet precies, maar het is een beetje… saai. Halverwege de film vroeg ik me af of het verhaal wellicht verteld had kunnen worden vanuit een ander perspectief. Bijvoorbeeld Olaudah Equiano. Of een van de parlementariers die tegen de wetsvoorstellen van Wilberforce stemde. Of William Pitt. Dat had wellicht een interessanter conflict opgeleverd.

Alles bij elkaar: aardige film.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: